De afscheidsborrel
Een vertrekkend lid of vrijwilliger wordt uitgezwaaid met een borrel, een woordje en een cadeau. Oprecht bedoeld, alleen komt het wel erg vaak voor.
Moet dit nou?
Iemand vertrekt, dus een laatste borrel, een speech en een ingelijste foto. Volgende week is er alweer een.
Waarom doen we dit eigenlijk?
Omdat je iemand niet zomaar wil laten gaan, en een borrel voelt als het minste wat je kunt doen.
Het gedoe
- Tijd per persoon
- ±1 u 30 min
- Kosten
- € 10
- Sociale druk
- Gemiddeld
- Nut volgens inzenders
- voor de vertrekker fijn, voor de rest wisselend
Kan het slimmer?
Stem op het beste idee. De koploper krijgt de kroon.
Eén verzamelmoment per seizoen voor iedereen die vertrekt.
Een kort, oprecht bedankje in plaats van een verplicht programma.
Argumenten
Vind je een punt sterk? Geef het een “Goed punt ↑”.
Waarom houden?
Even goed afscheid nemen van iemand is een mooi gebaar.
Het hoort bij een club die om z'n mensen geeft.
Waarom stoppen?
Bij elke vertrekker weer een speech wordt op den duur sleets.
Vaak ken je de helft van de vertrekkers nauwelijks.
Reacties
Reacties zijn hier bijzaak. De kern zit in stemmen, argumenten en betere ideeën. Maar één droge observatie mag altijd.
- Trouw lid
Ik ben op meer afscheidsborrels geweest dan wedstrijden gespeeld.
Nog eentje dan
Vrijwilligersdienst bij de sportclub
Je kind gaat voetballen en jij blijkt ineens ingeroosterd voor de kantine, de was en het vlaggen.
De derde helft
De wedstrijd is uit, maar het echte clubgevoel begint pas aan de bar.
Laatste training met de ouders erbij
De laatste training van het seizoen: ouders tegen kinderen, en een partijtje waar niemand echt op zat te wachten.