Elke commissie verzint een nieuw toernooi
Paastoernooi, zomertoernooi, snerttoernooi. Elke commissie bedenkt een reden om nog een zaterdag vol te plannen.
Zoeken
98 onderwerpen om doorheen te scrollen
Paastoernooi, zomertoernooi, snerttoernooi. Elke commissie bedenkt een reden om nog een zaterdag vol te plannen.
Na één schooljaar heeft een gemiddelde juf vermoedelijk voldoende mokken om een kleine horecazaak te beginnen.
Jij geeft je zus vijftig euro in een kaart, drie maanden later geeft zij jou vijftig euro terug in een kaart.
Je betaalt contributie én je moet een paar keer per seizoen achter de bar staan, want anders draait de club niet, wordt gezegd.
Gezelligheid die verplicht in je agenda staat, blijft een fascinerend concept.
Een kring stoelen, een schaaltje nootjes en het uur waarop iedereen om beurten iets over de buurman vertelt.
Het schooljaar is amper begonnen of er is al een borrel om dat te vieren. Weer een avond waarop je geacht wordt te komen.
Een halve middag vrij nemen om je kind 38 seconden tussen 27 andere kinderen een liedje te zien zingen.
De avond voor de zomerfair verandert half Nederland in een noodbakkerij.
Je kind gaat voetballen en jij blijkt ineens ingeroosterd voor de kantine, de was en het vlaggen.
Verplicht plezier op zaterdag, met collega's die je doordeweeks ook al genoeg ziet.
Je bent jarig, dus jij neemt taart mee voor iedereen, en bedankt de collega's dat ze een stukje willen.
Je bent deze week aan de beurt om voor veertien kinderen fruit te snijden, want tijdens de rust van een potje voetbal moet iedereen ineens een partje sinaasappel.
Gefeliciteerd met je vrouw, je zwager, je buurman en die ene die je nog nooit had gezien.
'Ik hoef echt niks hoor' betekent in Nederland: koop iets, maar hou de bon.
Het feestje is voor de kinderen, maar de ouders blijven, dus jij schenkt drie uur koffie en voert small talk.
Een half jubileum: een moment dat we hebben verzonnen om te vieren dat iemand nog niet weg is.
Jij kent er niemand, het is de verjaardag van de buurvrouw van je schoonzus, en toch sta je er, als vaste plus-één.
Het schoolplein waar rugzakjes vol E-nummers strijden om de titel Traktatie van het Jaar.
Tien minuten horen dat het 'goed gaat', na een half uur zoeken naar een parkeerplek.
Kinderen rennen rondjes terwijl ze familie laten betalen per meter. Zo leren ze vroeg hoe fondsenwerving werkt.
Een boekje vol 'blijf zoals je bent' en tekeningen die niemand ooit meer weggooit.
Er is een kind geboren, dus er wordt roze of blauw suikergoed op droog rond brood gelegd. Zo hoort dat.
Je krijgt een ballon van school mee, en die moet mee op reis, want je kind hoort ergens ver weg met die ballon op de foto.
Aan het eind schuift iedereen nog een keer langs de jarige om te bedanken, waarna die vijftig keer 'graag gedaan' zegt, boven op de vijftig felicitaties bij binnenkomst.
Een envelop die langs alle bureaus reist, met een lijstje waarop je ziet wie €2 en wie €20 gaf.
Om 10:15 uur verzamelen bij bureau 14 voor gebak en een lied dat niemand op tempo krijgt.
'Zullen we allemaal een tientje doen?'. de zin die elk WhatsApp-groepje vroeg of laat bereikt.
247 ongelezen berichten, waarvan 3 nuttig en 244 over een auto die 'niet van hier' is.
Een vlag met een schooltas eraan: het meest Nederlandse persbericht dat bestaat.
Loten, gedichten en surprises: georganiseerde chaos die stiekem toch iedereen leuk vindt.
Postzegels kopen om mensen die je op WhatsApp hebt een gedrukte 'fijne feestdagen' te sturen.
Nederland heeft belangrijkere problemen, maar hier komen we voorlopig niet uit.
Het personeel komt met een sterretje in een dessert en de hele zaak kijkt naar iemand die door de grond wil zakken.
Blijven zwaaien in de deuropening tot de auto de hoek om is, ook als het motregent.
De verbouwing is af, dus nu een feest. Inclusief hapjes die de ouders 'even' verzorgen.
Tachtig berichten over een vergeten gymtas, en ergens daartussen de mededeling die je écht moest weten.
Iets gaat één keer goed, en meteen staat het voor altijd in de agenda. Zo raakt een jaar vanzelf vol.
Iemand vertrekt, dus een laatste borrel, een speech en een ingelijste foto. Volgende week is er alweer een.
De laatste training van het seizoen: ouders tegen kinderen, en een partijtje waar niemand echt op zat te wachten.
Aan het begin van het jaar tien minuten kennismaken, om te vertellen wat er al keurig in het dossier staat.
Verplicht bezoek net voor vertrek, en verplicht verslag zodra je terug bent. De vakantie kreeg er twee afspraken bij.
Langs alle afdelingen om namen te horen die je binnen twee minuten weer vergeet. En zij ook.
Niet omdat je honger hebt, maar omdat de klok twaalf slaat en de hele afdeling tegelijk opstaat.
Het onbetaalde middenkader tussen de leerkracht en 28 ouders, verantwoordelijk voor cadeaus, uitjes en de kerststukjes.
Na iedere vakantie trekt een team ouders handschoenen aan om 28 hoofden systematisch uit te kammen op zoek naar beestjes.
In een fluorescerend hesje met een bordje 'STOP' de kinderen veilig de drukke weg over helpen, elke ochtend weer.
Voor drie dagen kamp bestelt de hele klas een bedrukte hoodie die daarna een jaar lang als pyjama dienstdoet.
Een maquette van het Romeinse Rijk die verdacht veel vakwerk verraadt voor een kind van negen.
De school heeft een pluktuin aangelegd, en nu hangt er een intekenlijst voor ouders om te wieden, water te geven en de slakken weg te halen.
Naast de ouders is er nu ook een ochtend voor opa en oma, die daarvoor een uur rijden om twintig minuten een werkje te maken.
In plaats van één keer 'wie wil er koffie', vraagt de jarige het elf keer, aan elk familielid apart.
Word je vijftig, dan staat er een levensgrote pop in je tuin waar de hele straat langs fietst.
Jas al aan, hand op de deurklink, en dan begint pas het echte gesprek.
Romantiek in de gedeelde agenda, ingeklemd tussen de tandarts en het ouderavondje, elke derde donderdag van de maand.
Twee maanden en elf dagen samen, en dat vraagt volgens de een om bloemen en volgens de ander om vooral niks.
De aftrap is om half elf, dus je staat om half negen op een leeg sportpark te wachten tot de kleedkamer opengaat.
De club heeft achthonderd leden, maar de jaarvergadering wordt bijgewoond door het bestuur, twee kascommissieleden en iemand die dacht dat er bitterballen waren.
Eén zaterdag per jaar staat de straat vol met tafels, een geleende partytent en de buurman die eindelijk laat zien dat hij écht kan barbecueën.
Er staat een auto die niemand herkent, en binnen vier minuten telt de buurtapp elf berichten, twee kentekens en een oproep om op te letten.
De buren op nummer 8 verhuizen, en nu gaat er een envelop rond de straat met de vraag om vijf euro en een tekst voor in de kaart.
Op een zaterdagochtend trekt de halve straat hesjes en handschoenen aan om drie zwerfblikjes en heel veel sigarettenpeuken uit de perkjes te vissen.
'Je hoeft echt niks mee te nemen', zegt de jarige, waarna iedereen met precies hetzelfde bosje bloemen op de stoep staat.
Iemand wordt toegevoegd, en binnen een minuut typen 37 collega's afzonderlijk het woord welkom.
Voor de vergadering begint, schuifelt iedereen de tafel rond om twaalf mensen een hand te geven die zo toch een uur naast je zitten.
Je neemt een fles wijn mee voor de gastheer, die er al dertig in het rek heeft liggen en die van jou onderop legt.
Je buigt over de kinderwagen en zegt 'wat een prachtig kind', ongeacht wat je daar aantreft.
Jouw bord staat dampend voor je, maar je wacht met de eerste hap tot de laatste tafelgenoot is opgeschept en het inmiddels lauw is.
Je wilt om elf uur weg, maar eerst nog twintig mensen apart gedag, en bij de helft ontstaat spontaan een nieuw gesprek.
Voor het afscheid van één collega komt er een aparte groep, naast de groep die daar eigenlijk al voor bestond.
Weken van loten, geheimhouding en inpakken, om uiteindelijk allemaal een cadeaubon van hetzelfde bedrag uit te wisselen.
Volwassen mensen die na een werkweek nog een kartonnen wasmachine bouwen om er een cadeaubon in te verstoppen.
Op 22 januari nog 'de beste wensen' krijgen van iemand die je die maand al drie keer had gesproken.
Op 14 februari op afroep romantisch doen, samen met de rest van het land en een tafelreservering van twee weken geleden.
Vijf cadeautjes betekent vijf keer een vers forceren dat rijmt op 'gedacht', 'verwacht' en 'lacht'.
Moeder reserveert zelf het restaurant, appt de datum rond en koopt het cadeau dat ze daarna verrast mag uitpakken.
Vader krijgt een ontbijt op bed en daarna een keuken vol beslag, kruimels en drie pannen om zelf af te wassen.
Een doos met een bamboe snijplank, een fles alcoholvrije glühwein en een keukentimer in de vorm van een ei.
Een envelop en een kaart voor iemand die er tien weken was en wiens achternaam niemand zeker weet.
Om vijf uur staat het bier klaar, en om kwart over vijf durft niemand als eerste zijn jas te pakken.
Vier avonden achter elkaar meelopen, plus de avond dat jij het fruit en de ranja verzorgt.
De klas ontbijt samen, dus de ouders leveren gekookte eitjes, broodjes en een paar uur op de ochtend.
Elke week een ochtend met groepjes kinderen lezen, ingeroosterd door de leesouder-coördinator (ook een ouder).
Verplicht langs binnen twee weken, op een toegewezen tijdslot, met een cadeau dat op de lijst stond.
Een middag spelletjes rond een zwangere buik, met een pot voor een gezamenlijk cadeau en een dresscode in pastel.
Een huisje met de hele schoonfamilie, een gezamenlijke boodschappenpot en een verplicht spelletjesuur.
De straatcommissie regelt een intocht, en nu hangt er een lijst voor pepernoten, chocolademelk en een Piet.
Op 1 januari om 15:00 in de kou met de buren proosten, want iemand heeft het 'even' georganiseerd.
Met een boekje loten langs vrienden en familie, want de club heeft een doel gehaald dat niemand kende.
Je kind speelt één wedstrijd, maar jij staat een halve zaterdag te fluiten, tellen of limonade te schenken.
Als dank voor je vrijwilligerswerk is er een avond die je, jawel, verplicht wordt geacht bij te wonen.
Weer een envelop, nu voor shirts met het logo van de garage van de penningmeester erop.
De muziekvereniging treedt op, dus twee maanden extra repetities voor twintig minuten in een halfvolle zaal.
Een tientje per maand voor bloemen bij ziekte, geboorte en vertrek van mensen die je soms amper kent.
De sponsorlijst gaat rond, en niet tekenen voelt alsof je tegen het goede doel bent.
Op je werk, tussen de deadlines door, nog een gedicht schrijven voor Karin van de boekhouding.
De brugklas is amper begonnen of je wordt al een ochtend vrij op school verwacht, om naast je twaalfjarige zelf drie minilessen te volgen.
Morgen om vier uur presenteren de kinderen hun projectweek, en de hele familie, opa, oma, broertjes en zusjes, wordt in de aula verwacht.