Drie zoenen geven
Nederland heeft belangrijkere problemen, maar hier komen we voorlopig niet uit.
Ongeschreven regels waar we ons keurig aan houden zonder te weten wie ze bedacht.
13 onderwerpen
Nederland heeft belangrijkere problemen, maar hier komen we voorlopig niet uit.
De infrastructuur van het internationale betalingsverkeer inzetten omdat iemand twee bitterballen meer at.
Het personeel komt met een sterretje in een dessert en de hele zaak kijkt naar iemand die door de grond wil zakken.
Blijven zwaaien in de deuropening tot de auto de hoek om is, ook als het motregent.
Iets gaat één keer goed, en meteen staat het voor altijd in de agenda. Zo raakt een jaar vanzelf vol.
Je vraagt het in het voorbijgaan, krijgt 'goed, jij?' terug en bent allebei alweer doorgelopen voordat er iets gezegd is.
Voor de vergadering begint, schuifelt iedereen de tafel rond om twaalf mensen een hand te geven die zo toch een uur naast je zitten.
Iemand loopt in de supermarkt tegen jouw stilstaande karretje, en jij bent degene die 'sorry' zegt.
Je neemt een fles wijn mee voor de gastheer, die er al dertig in het rek heeft liggen en die van jou onderop legt.
'Je hoeft echt niks mee te nemen', zegt de jarige, waarna iedereen met precies hetzelfde bosje bloemen op de stoep staat.
Je buigt over de kinderwagen en zegt 'wat een prachtig kind', ongeacht wat je daar aantreft.
Jouw bord staat dampend voor je, maar je wacht met de eerste hap tot de laatste tafelgenoot is opgeschept en het inmiddels lauw is.
Je wilt om elf uur weg, maar eerst nog twintig mensen apart gedag, en bij de helft ontstaat spontaan een nieuw gesprek.